Bazen susarsin,kirmamak icin, dagitmamak icin.
Yalnizligin koynunda bulursun kendini kacarsin sevdiklerinden, pismanliklarindan. Anilardan, hatiralardan, bir yerlerde caresiz kalisina aglarsin. Yalnizsindir, avutmayi beklerken, daha cok fark edersin yalniz olusunu, Cünki seni avutmayi diledigin insan sana ait degildir, yeniden ona sahip olmayacagini gözyasi dökersin, Icinde kocaman yanginlar vardir, insan unutmadikca o yanginin icinde erir, bitip tükenir. Ve sen artik yavas yavas tükenmeye baslamissindir. Yorulmussundur, bir sans daha diye fisildamaktan, yormustur seni, o sesine asik oldugun, kokusuyla huzur buldugun, yormus ve baskalarina gülümsemistir. Bu yüzden artik susarsin, kirmamak icin, dagitmamak icin...