Söylemek istediğim her bir şeyi rahatça söylemek istiyorum. Herkese karşı, büyük küçük, kıdemli kıdemsiz. ÇÜNKÜ BEN VARIM!
Her şeyi boş vermek geliyordu içimden. Salmak, rahatlamak, hafiflemek...
Sadece biraz cesarete ihtiyacım vardı, biraz iteklemeye...
Benim davam kendimle!
Kimseye suç bulmuyorum hayatımdaki. Çünkü kendime en çok haksızlık eden yine kendim idim. Tüm yeterliliklerimi yetmez gibi gördüm çoğu zaman. Bu yüzden yapabileceğim her bir şeyi tersine çevirdim.
Biliyorum adım attığımı başarabilecek biriyim. Görüyorum ancak iliklerime kazınmış o duygular yüzünden elim kolum bağlı geriye çekiliyorum. En büyük kötülüğü kendime yine ben yapıyordum. Telefonda konuşurken ne söylemem gerektiğini tekrar ederken, konuşma gerçekleştiği sırada yarım yamalak saçma cümleler yan yana gelip bütün özveriyi bitiriyordu.

'Bir randevu için ettiğim telefon'
'Aramam gereken resmi bir yer'
'Hastane manav eczane bir şey alırken'
'Okulda konuştuğum kimseler / hocalar'
---> 'Aklıma geleni soramıyor olmak'

Kendime çok büyük haksızlık ediyorum ben. İstediğimi elde edecek güce, bilgiye, kapasiteye, potansiyele sahibim ama yine kendim, o istemediğim noktalarla bunların hepsini harap edebilecek kuvvete sahip.
Gerçekten çok başarılı olduğum şeylerde bile kendime haksızlık ediyorum.
En çok kendimizi mutlu etmemiz gerekirken, ne yazık ki, en çok kendimizi üzdük.
Affet!

- G.c.