Το στομάχι μου έχει φτάσει στο στόμα μου.
και η καρδιά μου στα άκρα των δαχτύλων μου.
Αν μπορούσε θα ξεχυνόταν προς όλες τις κατευθύνσεις.
Να μην ξαναχτυπήσει αγχωμένα,
να μην ξανανιώσει ένα σφιχτό δέσιμο στο στήθος.
Θυμάμαι μια μέρα που παραλίγο να μου ξεφύγει.
Πίστεψα πως πραγματικά θα την έχανα.
Και μαζί της θα έφευγε και το μυαλό μου.
Κρυώνω τον Αύγουστο.
Όλα ανάποδα με εμένα...
Δεν ξέρω πως να επανέλθω.
Να γυρίσω τούμπα.
Και όλα να έρθουν στη θέση τους.
Τα πάνω κάτω.
Και τα κάτω πάνω.
Και τελικά η καρδιά να βρει τη θέση της.

Για περισσότερα
https://theobscurewhy.wordpress.com/