Μικρά μου γκρέμλινς, γεια σας

Φόρεσα τα γυαλάκια μου και είπα να γράψω ένα άρθρο εδώ πέρα αφού τίποτα άλλο δεν μπορώ να κάνω. Είμαι ξανά σε καραντίνα. Ναι, ναι. Δεν θέλω να γκρινιάζω και πάλι το κάνω. Ένα άτομο από το πολύ στενό οικογενειακό μου περιβάλλον είναι ύποπτο κρούσμα. Και αυτό για μένα σήμανε κατευθείαν άγχος. Δεν είναι κάτι στο οποίο μπορούσα να έχω τον έλεγχο, αυτό με τρέλαινε. Μαζί με την ανησυχία και την καταστροφολογία που σχεδόν πάντα συνοδεύουν τη σκέψη μου. Και είναι και η καταστροφή μου.
Με ανησυχεί πως θα πάει η υγεία του ανθρώπου, που δεν μένει μαζί μας για προληπτικούς λόγους. Και επιπλέον η άγνοια σκοτώνει. Το να μην ξέρουμε με ένα τεστ αν είναι θετικός ή όχι είναι εξίσου αγχωτικό. Και άλλα τόσα μπορώ να σκεφτώ, να κάτσω σε ένα κρεβάτι και να καταστροφολογώ, να μην είμαι ψύχραιμη, να κλαίω, να πάθω κρίση άγχους, να μην ξέρω που να στραφώ. Αυτά δεν είναι μόνο σκέψεις. Τα έχω κάνει και τα κάνω ακόμα. Πού σταματάει αυτό? Εκεί που το σταματάμε εμείς, εγώ σε αυτή την περίπτωση. Και πώς το σταματάω? Εδώ σε θέλω κάβουρα.
Δεν υπάρχει κανένας τρόπος ενιαίος, καθολικός και παντοδύναμος που να σταματάει το άγχος. Πριν κάποιες μέρες άκουγα ένα podcast για την θετικότητα. Όλα αυτά με την κορώνα δεν είχαν προκύψει ακόμα. Επειδή όμως ήμουν- και είμαι- σε όχι και τόσο καλή κατάσταση με τη σχέση μου, πίστευα ότι χειρότερα δεν γινόταν. Και, αντικειμενικά, έγιναν. Σκέφτομαι ότι δεν εκτίμησα όσα είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και να, που ίσως αυτό με κάνει να αρχίσω να εκτιμάω τα πράγματα. Πέρυσι τέτοιο καιρό γκρίνιαζα που είχα πάρει κιλά από τις πανελλήνιες, φέτος, τα έχω χάσει αλλά είχα ένα θεματάκι με το πόδι μου, μία κύστη ουσιαστικά και πριν μια εβδομάδα τράβηξα τη μέση μου.

Τώρα ας κάνουμε ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν υπάρχουν.

Από την αρχή του καλοκαιριού έχουν έρθει πολύ ωραία πράγματα. Ο αδερφός μου και ο φίλος μου έγραψαν καλά και περνάνε στις σχολές που θέλουνε. Από τα μαθήματα που έδινα πέρασα τα 4/5 με 10. Δεν ήταν εύκολο αλλά τα κατάφερα και είμαι περήφανη για τον εαυτό μου. Δεν το κάνουν όλοι αυτό. Θα μου το δώσω ένα μπράβο. Είδα ότι έβγαζα ακμή και με το που βρήκα χρόνο πήγα σε δερματολόγο, να την προλάβω πριν γίνει χειρότερα. Έμαθα, επίσης, επιτέλους να παίρνω χάπια, Φοβόμουν να τα καταπιώ, γελάστε όσο θέλετε.
Μέχρι τον Ιούλιο, συνέχιζα τις συναντήσεις με την ψυχολόγο. Η διαχείριση του άγχους πήγε κάπως καλύτερα. Τουλάχιστον δεν σταμάτησα να τρώω όπως άλλες φορές. Στις εξετάσεις, ενώ μέχρι τότε έτρεμα να μιλήσω-κυριολεκτικά-τελικά τα κατάφερα και μίλησα. Επιπλέον, χαίρομαι για τις φίλες μου. Οι δύο από αυτές φαίνεται να έχουν βρει κάποιον με τον οποίο περνάνε καλά και είναι χαρούμενες. Χαρούμενη είμαι κι εγώ για αυτές. Ο φίλος μου τα πάει καλά με το πρότζεκτ του και παίρνει και το δίπλωμά του. Θα ακουστεί κάπως αλλά είναι πανέμορφο να βλέπεις κάποιον να πετυχαίνει αυτά που θέλει, έστω και σιγά σιγά. Άλλωστε όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Δατς ε ρουλ, που λένε και στο χωριό μου.
Να μην ξεχάσω επίσης να σας πω ότι ξανάπιασα το ποδήλατο. Δεν είχα ξεχάσει να κάνω απλά είχα να το πιάσω πέντε χρόνια και ένα φόβο με τους μεγάλους δρόμους τον είχα. Τον ξεπέρασα και αυτόν. Και τέλος, πήρα μια ώριμη απόφαση με τον φίλο μου να πάρουμε λίγο χρόνο με τον εαυτό μας. Σιγά την ωριμότητα, θα πει κανείς και ίσως να έχει δίκιο. Όμως δεν είναι όπως τις άλλες φορές. Για μένα τουλάχιστον, είναι πιο ουσιαστικό και ήθελα θάρρος για να πω αυτά που αισθάνομαι και να παραδεχτώ ότι ήθελα χρόνο για μένα, χωρίς να νιώσω ενοχές. Ακούγεται αυτονόητο αλλά δεν είναι.

Άλλαξε το vibe αρκετά νομίζω. Δεν γράφω για να σας πω τι θα κάνετε γιατί ούτε ξέρω αν και πόσο θα διαβαστεί από αυτό το άρθρο. Όποιος/α όμως το διαβάσει, ίσως και εκείνος/-η να σκεφτεί ότι καμιά φορά είναι ωραίο και αναγκαίο να κοιτάμε και από άλλη οπτική τα πράγματα, γιατί διαφορετικά μας πνίγουν.

affirmation, energy, and inspo image

Τελειώνω το άρθρο με μια καρδιά πιο ξελαφρωμένη απ' ό,τι όταν το άρχισα και είμαι ευγνώμων για αυτό.

xoxo,
eros