Dönüp baktığımda verdiğim kararlardan pişman olmak en acı verici şeylerden birisi bence. Bunu hata yapmakla hiç bir alakası yok. Bu düpedüz pişmanlık.

Bilemiyorum, gerçekten bilmiyorum.
Bana sorsalar özel güç olarak ne isterdin diye: geleceği görmek, istediklerimin arasında kesinlikle olurdu.

Evet, şuan geleceğim ile ilgili vermem gereken büyük bir karar var.

Okuduğum okulu sevmiyorum. Bana göre her şey tiksindirici orada. Doğru düzgün arkadaşlıklar yok. Birisiyle görünsen 'vay anam vay yandın o zaman sen' moodunda herkes. Yani sizi, beni bir başkası neden bu kadar ilgilendirir ki. Sebep var mı eh o da yok.

Peki diyebilirsin. Okulunu değiştiriyorsanmutlu olman gerekmez mi? Sorunda bu işte. Arkadaş edinmenin kodu benim beynime işlenmemiş. Evet şuan bir çok arkadaşım var ama hepsi belli bir kesime ve düşünceye sahip ve itiraf ediyorum aşırı çekiniyorum. Çekingen olmak doğuşumdan itibaren benimle birlikte. Bazen küçük çocuklar görüyorum metroda, otobüste falan. Diyorum ki nasıl bu kadar çekinmeden insanlar ile konuşabiliyorlar? Ben onlardan olmadım hiç. Olmak ister miydim, kesinlikle.

Hiç dışlanmadım ya da zorbalığa uğramadım ama yalnız olmak benim bu arada kalmış ruhumu dibe sürükleyen taş. Of.

Şundan bahsetmek istiyorum. Ben asla ama asla kıskanç biri olmadım. Gıpta ettim ama asla kıskanmadım hele en yakın arkadaşı mı asla lakin bu seneme kadar. Bu benden kaynaklı olmuş olsaydı yaradılışımdan beri benimle olmuş olurdu. Hem eğer kıskanç biri olsaydım bunun getirisi olarak böbürlenme huyum da olurdu ama belkide tanışmış olsak en ama kendini öven insan diye beni nitelendirebilirsiniz beni. Düşününce ne hoş ama öyle değil, böbürlenmem çünkü kendimi asla mükemmel bulamıyorum. En iyisi olmak için asla kendimi yeterli göremem ve kendime olan güvensizlik problemim gelir baş köşeye oturur. Bu mükemmeliyet takıntısı burcumdan geliyor (bağırır bir ses başak diye) galiba ya da psikolojim bozuk.

Herneyse sadede gelelim. En yakın arkadaşımı (bana kalırsa değil) kıskanmam cidden berbat bir şey hele ki bunun karşılığınıda almam. Of fena. Belkide buradan doğdu her şey. Kim bilir? Kıskançlık sebebi neydi ah tabiki o lanet notlar. Hani her insanın aurası vardır ya. Ben buna %100 inanırım. İşte sadece o lanet notlar açıklanırken bile hissedersiniz ve bilirsiniz o da sizin hissettiklerinizi hisseder. Yemin ediyorum üstesinden gelmeye çalıştım. Tek taraflı olsa başarılı olabilirdim belki ama olmadı. Bu okulumdan ayrılma sebeplerimden biri. Hemde bu meseleyi ilk kez birisine tamamen anlattım çünkü derdimi paylaşabilecek kimsem yok. Üzgünüm.

Gelecekte ne olur ne biter bilemem. Okulumu değiştirdiğim için mutlu olurum inşallah. Buna cidden ihtiyacım var çünkü. Elimden gelenin en iyisini yapmaya hazırım şimdiden. Görelim bakalım