Çocukluğum mu? Zihnimde dolanıyor eski görüntüleri.
Ama evler değişmiş, bakkallar yıkılmış, dedem gitmiş, kocaman ailem bir aradayken gelen kahkahalar kesilmiş, şekerlerim erimiş, uçurtmam ağaca takılmış, bilyelerim koltuk altına kaçmış,çocukluğumun yolları asfaltlanmış...
Mişlerden oluşan büyük bir düşman ordusu var şimdi. Her gün yeni bir asker ekleniyor.Benimle büyüyorlar. Annemin ''Bunlar da biter.'' diyişiyle saldırıya hazırlanıyor ordu.Gözyaşlarım ve kalbimle meydan okuyorum. Ve sadece hüzünlü bir gülümseme tüm savaşı sonlandırıyor. Kaybediyoruz.
Saldırıdan kalan yaralar var.Bakıyorum şimdi de dizimdekiler geçmiş olsa da kalbimdekiler hala duruyor.
-2018-