Τα μαραμένα πέταλα της ζωής μου. Κομμάτια της που χάθηκαν μαζί με τα άτομα που τα συνόδευαν. Πέταλα που με το πέρασμα του χρόνου έχασαν το χρώμα και τη ζωντάνια τους αφήνοντας πίσω τους μια αμυδρή ανάμνηση. Ήταν όμορφα όσο κατάφεραν να κρατηθούν ζωντανά μα δυστυχώς ή ευτυχώς το τέλος τους ήταν αναπόφευκτο. Έτσι ήταν η φυσική τους πορεία. Πάντα θα μας λείπουν άτομα και στιγμές απ´ το παρελθόν μα αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Πως όλα είναι ένας καλοσχηματισμένος κύκλος. Ότι έχει αρχή έχει και τέλος. Το σημαντικό είναι να μην μαραζώνεις και εσύ μαζί τους. Να χαμογελάς για αυτά που πέρασαν, να τους δίνεις το καλύτερο σου χαμόγελο και μην ξεχνάς. Μετά από ήλιο και βροχή καινούργια πέταλα θα ανθίσουν.

-Juliet