Τα φαντάσματα του μυαλού. Οι σκέψεις αυτές που θα δίναμε τα πάντα για να σταματήσουν να μας επισκέπτονται τα βράδια σε επανάληψη. Οι σκέψεις αυτές που απορροφούν το οξυγόνο απ’ το δωμάτιο αφήνοντας μας ανήμπορους να ανασάνουμε. Τις στιγμές εκείνες που οι ανασφαλείς μας κάνουν πάρτι με τη μοναξιά γελώντας με τα χάλια μας. Τις νύχτες αυτές που δείχνουν πως δεν θα ανταμώσουν ποτέ ξημέρωμα. Τις στιγμές εκείνες που η μοναδική διέξοδος είναι η μουσική στο τέρμα, στυλό και χαρτί. Μα τη μεγαλύτερη μοναξιά, δεν τη νιώθεις μόνος, μα πλημμυρισμένος από χιλιάδες κόσμο σε μια απρόσωπη πόλη. Σε ανούσιες παρέες και απρόσωπες συζητήσεις, με ανθρώπους που ίσως δεν ξαναδείς ποτέ. Και χαμογελάς, και λες πως είσαι μια χαρά σε όποιον σε ξέρει αρκετά ώστε να διαβάσει τα μάτια σου. Και εκεί ξεκινά ο κύκλος των ψεμάτων.
-Juliet