Περίεργη μέρα σήμερα, μία νιώθω ευτυχία (χωρίς λόγο) και μία δυστυχία με όνομα και επίθετο.

Από τη μία έχω βαρεθεί να πονάω, να μιζεριάζω. Δεν έχω καθόλου όρεξη για καινούριες γνωριμίες, φλερτ, συζητήσεις.

Θέλω απλά να κάθομαι και να μιλάω με εκείνον, όπως κάναμε.

Να μου λέει τις σκέψεις του κι αν θα φύγει ή όχι. Τι θέλει να κάνει άσχετα με το τι πρέπει.

Να γκρινιάζει που δεν θα καταφέρω και πάλι να κοιμηθούμε μαζί.

Να μου λέει το πόσο ξεχωριστή κοπέλα είμαι.

Να γκρινιάζω που δεν με αφήνει να κοιμηθώ.

Πόσο τον αγαπώ.