Ναι. Έτσι τον αποκαλώ..
Ο προηγούμενος λοιπόν.

Πονάω πολύ με αυτή την ιστορία και σε κανέναν δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Μία λήξη τόσο γρήγορη που με βρήκε απροετοίμαστη σχεδόν.

Image removed
Αγαπώ τους λύκους , γι αυτό αγάπησα κι αυτόν. Πραγματικά ένιωσα σαν να με κατασπάραξε και να μου τράβηξε όλη τη ψυχή. Μόνο την καρδιά μου άφησε..
Ήταν ο καλοκαιρινός έρωτας που ήθελα να κρατήσει για πάντα, είχε διαφορά με όλους τους άλλους.
Το ήθελε και ο ίδιος κάποια στιγμή.
Κάποια στιγμή.
Είχε πιστέψει και αυτός σε εμάς.
Εγώ όμως τρόμαζα.
Ήξερα πως τίποτα δεν είναι ωραίο για πολύ.
Και πονάω γαμώτο.
Σιωπηλά πλέον.

Μία ξεχωριστή γνωριμία ήταν για εμένα. Που δεν μπορούσα να πιστέψω ποτέ μου ότι θα γνώριζα έναν τέτοιο άνθρωπο, έτσι ξαφνικά.
Και αρνιόμουν να τον γνωρίσω. Ήξερα ότι θα μπλέξω.
Έμπλεξα. Άσχημα.

"Να ακούς την καρδιά σου πάντα. Άσε τη λογική στην άκρη."
-"Μα αυτό κάνω."

Ακόμα αυτό κάνω μα δεν φάνηκε να του άρεσε.

"Θέλω να ξέρεις πως εμείς έχουμε τελειώσει."
-"Το ξέρω αυτό."
"Δεν θέλω να είσαι χάλια. Το πέρασα κι εγώ αυτό για χρόνια και θέλω να σου πω πως δεν αξίζει."
-"Και αυτό το ξέρω. Αλλά δεν είναι τόσο απλό."

Πόσο σκληρό μπορεί να είναι αυτό;
Πως γίνεται να γνωρίζει ότι τον θες τόσο και αυτός να επιμένει να σου λέει ψέματα και εσύ να του φωνάζεις την αλήθεια κατάμουτρα;