Κάποιες μέρες σηκώνομαι
με κόπο απ' το κρεβάτι
Σκεπτόμενη
Πόσο μοχθηρή είναι η ζωή
Πόσο εύκολα φεύγουν
φίλοι, εραστές.
Μετά, μένω πάλι μόνη μου
Προσπαθώντας να μην πνιγώ
στα δάκρυά μου.

Κάποιες μέρες με πιάνει
μια μελαγχολία ανεξήγητη,
λες και κάτι έσπασε μέσα μου.
Αλλά τι;
Τι απ' όλα αυτά που οι άνθρωποι συνηθίζουν
να κρύβουν στις ψυχές τους;
Η αγάπη; ή μήπως η υπομονή;
Δεν ξέρω.
Οι άνθρωποι νιώθουν έτσι, συχνά.

Κάποιες μέρες ξυπνάω
και θυμάμαι
πως οι αδύναμοι δεν επιβιώνουν.
Ο κόσμος είναι σκληρός.
Οι άνθρωποι είναι κακοί.
Πρέπει να γίνω δυνατή.
Πρέπει...
Μα, μπορώ;

Ε.Μ