Ben seni tanıdığımda,
Sonbahardı mevsim.
Ilık rüzgarlar eser, yapraklar teker teker dökülürdü.
Hayatımda öyleydi. Yaprak döküyordum. Her benden giden, döküyordu yapraklarımı bir bir. Solmuş, gitmiştim..
Sonra, sen göründün ufuktan. Güneş gibi doğdun geceye, sabaha.
Seni ilk gördüğüm an, aklımdan ne kadar iyi bir anne olacağını düşündüm. Dedim ki ;
Bu kadından çok güzel anne olur, hatta ben bir gün göçüp gitsem bu dünyadan, onlara baba bile olur.
Nasıl yapıyordun bilmiyorum, tanıdığım ilk gün, gördüğüm ilk andan beri kalbimi bu denli nasıl heyecanlandırıyordun ki?
Sonradan anladım, marifet o masum gülüşün, o cennet gözlerinde gizliydi.
Sesinin tınısı, kipriklerin, kaşların.. Hepsi seni sevmem için ayrı bir sebepti aslında.
Gitmeseydin tabi..
Benim güz yaram, sonbaharı bana yeniden yaşatıyorsun..
Gitmeseydin..
Bitmeseydik..."