Hani herkesin birlikte yaşlanmak istediği biri vardır ya hayatında, benim de vardı...
Başlarda her şey çok güzeldi, sonralarda bir küs bir barışık devam etti. Bir ara uzun bir süre konuşmadık, sonra ara ara konuşmaya devam ettik.
Ama ben çok sevmişim be...
Bana her 'nasılsın' diye sorduğunda, bin kere her şeyin düzeleceğini zannettim.. .

Beni aramış bir gün, duymadım.
O cevapsız aramayı gördüğümde neler kurdum anlatamam. Belki görüşmek isteyecekti diye düşündüm. Belki 'kahve içmek için güzel bir gün' diyecekti. Kendi kendime kurup, defalarca mutlu oldum. Sahi onunla ölmek için bile güzel bir gün olabilirdi.
Elimden tutsa bir tren rayına çekse beni giderdim, neden diye sormazdım, onun gelmesi yeterliydi. İşte öyle sevmişim...
Neyse,
Aradım bunu, görüşelim dedi. Buluştuk bir yerde bir kahve içelim dedim, o kadar zamanım yok dedi.
Fazla uzatmadı zaten, ' bu böyle olmuyor, arada da olsa konuşmayalım biz ' dedi.
Gözlerine baktım. Azıcık sevgi, birazcık merhamet görsem ' saçmalama ' diyip sarılacaktım boynuna. Ama yoktu...
İşte o gün bitti .

Ayrıldık bununla...
Üzerinden onca zaman geçmesine rağmen bugün gibi hatırlıyorum hala. Belki unutmadım ama eskisi kadar da koymuyor.
Bazı zamanlar da diyorum ki ' sevseydi kıyamazdı,mutlak dönerdi; yani iyi oldu gittiği '.. .