Λίγο η οικονομική κρίση που έχει κάνει τις καταστάσεις δυσκολότερες, λίγο οι δικές μας υποχρεώσεις, λίγο τα δικά μας προβλήματα δε μας αφήνουν να κοιτάξουμε στο βάθος αυτούς τους ανθρώπους. Να τους προσφέρουμε ουσιαστική παρέα κι όχι ένα δίωρο ίσα ίσα να κάνουμε το καλό, ένα ειλικρινές «τι κάνεις» κι όχι μια τυπική ερώτηση που συνήθως δεν ακούμε καν την απάντηση, να πιούμε έναν καφέ μαζί τους και να νιώσουν ότι μπορούν να ξεκουραστούν λίγο μαζί μας κι όχι να νιώσουν ότι τους λυπόμαστε.
Εμείς που είμαστε λίγο πιο τυχεροί δεν τους νιώθουμε και αν δεν έρθουμε στη θέση τους δεν πρόκειται να τους νιώσουμε και ποτέ. Όμως η μοναξιά κάποιους τους θερίζει κι εμείς συχνά αυτούς τους κάποιους τους προσπερνάμε νομίζοντας ότι εφόσον ήταν επιλογή τους θα αισθάνονται και καλά. Όμως δεν είναι ούτε όλες οι περιπτώσεις το ίδιο ούτε όλες οι μέρες ίδιες.
Σήμερα μια κυρία 70 ετών περίπου μου είπε το εξής: «Τη μοναξιά δεν την καταλαβαίνεις τις καθημερινές μέρες. Την καταλαβαίνεις στις γιορτές. Εκεί που των αλλονών τα σπίτια γεμίζουν και το δικό σου συνεχίζει να είναι άδειο. Τότε τη νιώθεις στο πετσί σου».
Καλό ξημέρωμα..

https://strangerstoriesblog.wordpress.com/2016/09/13/%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CF%87%CE%BF%CE%B9/