Το ξωτικό τι και αν ήταν αληθινό τι και αν ήταν της φαντασίας μου; Ήταν ο πρώτος μου φίλος μέσα σ ‘αυτό το απρόσμενο ταξίδι που άρχισε να βαδίζει στο άγνωστο . Φτάσαμε επιτέλους μετά από ένα συναισθηματικά δύσκολο δίωρο στο αεροδρόμιο. Κατεβήκαμε από το τρομερά αηδιαστικό κίτρινο ταξί, που ούτε να φανταστώ δεν μπορώ πόσα άτομα μπορεί να είχαν καθίσει σε αυτές τις ψεύτικες δερμάτινες καρέκλες . Παντού σχίσματα και το κίτρινο ύφασμα τους να προβάλει προς τα έξω φωνάζοντας βοήθεια δεν αντέχω άλλο αυτή την άθλια ζωή. Ο οδηγός ήταν νοστιμούλης,
αναρωτιέμαι αν καπάρωσε καμία μέσα στο ταξί του. Ο Χριστόφορος πήρε τις τσάντες μας και ξεκινήσαμε την διαδρομή μας . Περπατούσαμε στα μεγάλα μαρμάρινα πλακάκια-με μαύρες γραμμές ανάμεσα στις άκριες για την είσοδό μέσα στο αεροδρόμιο.

Το εσωτερικό του αεροδρομίου μου άνοιξε παλιές πληγές αφού η διακόσμησή του έμοιαζε σαν ένα μεγάλο αρχαίο μουσείο. Η πρώτη μου σκέψη; H μητέρα μου. Η ηρωίδα μου σε κάθε παραμύθι. Η αδελφή που δεν απέκτησα ποτέ και η κολλητή στις χαρές και στις λύπες.

Έφυγε από κοντά μας ξαφνικά.