Σήμερα ξύπνησα και ξερεις τι συνειδητοποίησα; Οτι μ άφησες. Παλι. Μονη μου. Ειχες πει οτι δεν πρόκειται να ξανα γίνει. Αλλα κάθε φορά που φευγω αυτο γίνεται. Μάλλον αυτη η φορά ειναι και η τελευταία. Νιώθω την εγκατάλειψη. Δεν ξερω αν το κανεις επιτηδες. Δεν ξερω κι αν πρόκειται να το μάθω ποτε. Να σου πω την αληθεια; Δεν θελω να ξερω. Γιατι εγω, αχ εγω, σε εχω αλλιως στο μυαλό μου. Στο μυαλό μου εισαι ο ήρωας μου. Αυτος που με προσέχει, με αγαπάει.. Η ασφάλεια μου. Ο έρωτας μου. Ο ένας και μοναδικός.
Ξερεις, ειναι τοσο δύσκολο. Απο το πουθενά, να γίνεσαι ενα τίποτα. Γιατι; Εγω φταίω; Αν φταίω, συγγνώμη. Δεν το εκανα επιτηδες. Αυτο θελω να το ξερεις. Προσπάθησα για μας. Ακούς; Για ΜΑΣ. Ουτε για μενα, ουτε για σενα. Ίσως να είχαμε διαφορετικές προσεγγίσεις. Ίσως να μην θέλαμε τα ιδια τελικά. Ίσως να ζητούσες περισσότερα. Αλλα σου έδινα τα παντα. Τα παντα μου.
Ειναι στιγμές που θυμάμαι... Αυτές οι γαμημενες στιγμές. Ξερεις τι θυμάμαι; Αυτα που έχουμε περασει. Και δεν ειναι και λίγα. Όλες μας τις αναμνήσεις. Και τις καλές και τις κακές. Και σκεφτομαι, ποσο κρίμα. Αληθεια, κρίμα. Δεν πρόκειται να ξεχασω καμία. Και αυτο θελω να το ξερεις. Εχουν μπει μεσα στην καρδιά μου, στην ψυχή μου, στο μυαλό μου. Παντοτινά.
Θα σ'αγαπω. Αυτο το ξερεις; Ναι, θα σ' αγαπω. Όπως σ' αγαπάω τωρα. Όπως σ' αγαπούσα τότε. Ουτε αυτο πρόκειται να αλλάξεις. Οι άνθρωποι μπορει να αλλάζουν αλλά τα δυνατά συναισθήματα μένουν. Και εσυ, γαμωτο, ησουν το πιο δυνατό μου. Ησουν η δύναμη μου, αλλα και η αδυναμία μου.
Κρίμα που δεν τα καταφέραμε τελικά. Πίστευα σε μας. Οσο τίποτα. Όλο απογοητεύσεις ειναι η ζωη τελικά.
Σε παρακαλω, μην με ξεχνάς.