Η άφιξη γίνεται με ένα κλάμα..από αυτήν την στιγμή και μετά τα πράγματα γίνονται άγνωστα ...Δεν έχω μόρφωση, γεύση ,νοσταλγία ,ντροπή και νοιάξει χωρίς κανέναν γνωστό η φίλο στο πλάι , χωρίς οικείο συναίσθημα, αίσθημα ,καθόλου αισθήσεις σεβασμό και ικανότητα ένα θηλαστικό που μόλις αντίκρισε ατομικές μάζες τριγύρω να του γελούν και να το πειράζουν σαν να το καλωσορίζουν..

Πολύ μετά ,τα πρόσωπα θα μου είναι συνηθισμένα ,αλλά και πάλι δεν θα ξέρω πολλά ..Ίσως να νομίζω ότι είμαι κάποιος διάσημος ,να θέλουν να ξέρουν τα πάντα για μένα.
Τι θα φάω; ,τι θα κάνω; ,τι θα δω ; , πως θα κοιμηθώ, νιώθω επίκεντρο.....αλλά και μερικές μειονότητα...γιατί όταν κάτι περίεργο συμβαίνει θα πρέπει να απολογηθώ ακόμα και για το πιο απλό ...που και αυτοί το κάνουν..

Στην συνέχεια σε καθίζουν σε ένα μεγάλο σκαμνί και σου δείχνουν πως να ζεις ,ακόμα και αν αυτοί δεν ξέρουν πως είναι , απλά έχουν μεγάλες εμπειρίες .Εγώ να βλέπω τα πάντα τόσο μακρινά ακόμα και το σπιτάκι μου να μοιάζει τετραπέρατο..Μόλις σε πάνε σε ένα κτήριο με μεγάλη πόρτα και πολλά ανθρωπάκια σαν και μένα σου ψιθυρίζουν ότι εκεί πρέπει να κάθεσαι για όλη την υπόλοιπη ζωή σου μέχρι το μεσημέρι ,που θα υπάρχει κάποιος εκεί ακόμα ποιο βαρετός να σου εξηγεί πράγματα που δεν έχεις καν την περιέργεια να μάθεις..

Και εγώ που νόμιζα ότι είχα τελειώσει αλλά αργότερα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα..Τώρα δεν σε καθίζουν σε σκαμνί απλά σε διατάζουν να κάνεις ότι πουν και το μόνο που εισπράττεις είναι κάτι χαρτάκια με αριθμούς επάνω και σχέδια ,που τα σιχαίνομαι ,αλλά χωρίς αυτά δεν θα μπορέσω να υπάρξω . Eκεί που ήμουν αυθόρμητος ξαφνικά αναγκάζομαι να προσαρμοστώ στην δίκια τους πραγματικότητα και να μην νιώθω τόσο διάσημος τώρα ..Αυτοί δεν έχουν την έννοια μου,
Εγώ πρέπει να έχω την δικιά τους...

Δεν είμαι πια μόνος ,αλλά ούτε ξέγνοιαστος ,με κοιτάνε πολύ τώρα..αλλά σχεδόν κανένας δεν μου γελά , δεν είμαι δα τόσο μορφωμένος αλλά έχω αρκετή εμπειρία ,αυτό δεν είναι και τόσο υπέροχο όπως νόμιζα, είναι βαρετό και αναμενόμενο να μην βλέπεις καινούργιες εικόνες . Έχω και φίλους αλλά πολύ από αυτούς δεν με ξέρουν τώρα ,γεύσεις έχω άφθονες αλλά πολλές από αυτές είναι μεγάλες νοσταλγίες . Δεν νοιάζομαι πια το τι θα μου χωράει αλλά ποιος θα με βοηθήσει ,ποιος θα με σέβεται ,και ποιος θα με αγαπάει .Τα αισθήματα μου και η αισθήσεις θα έρθουν όλα την στιγμή όπου και η αναχώρηση θα είναι με ένα κλάμα αλλά όχι το δικό μου τώρα..