Δεν ξέρω τι πραγματικά πήγε στραβά με εμάς. Στην εποχή που ζούμε το να αισθάνεσαι πράγματα για κάποιον αυτόματα σε κατατάσσει στην κατηγορία των "αθεράπευτα ρομαντικών". Ίσως κάτι τέτοιο να συνέβη και μ' εμάς. Θεωρούσες ανασφαλείς τους ανθρώπους που ψάχνουν για σχέση, είναι μια ταμπέλα λες.
Έλα όμως που εγώ ήθελα να είμαι μαζί σου. Όχι όπως το επιτάσσει η εποχή. Καμία φωτογραφία σε facebook, instagram ή οπουδήποτε αλλού. Ήθελα απλά να είμαι εκεί. Δίπλα σου. Να σε παρατηρώ. Να ξέρεις πως θα έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο που νοιάζεται για εσένα, που θα είναι εκεί να σε ακούσει και να σε βοηθήσει. Δεν ζήτησα να σε βλέπω κάθε μέρα και να είμαστε μονίμως πάνω από μια οθόνη. Ήθελα να ζήσουμε αυτό το διαφορετικό. Μια βόλτα αργά το βράδυ, μια αγκαλιά. Ήξερες πως δεν είμαι σαν τις άλλες, πως δεν έχω σκοπό να σε πληγώσω. Μου το είχες πει άλλωστε. Ίσως σε τρομάζει που αν και τόσο μικρή ξέρω τι ζητάω.
Κρίμα όμως. Αυτό δεν μετράει πλέον. Μάλλον το ''πολύ'' μου δεν χωράει στο ''λίγο'' σου. Πάντως ένα πράγμα θέλω να ξέρεις εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο. Μην φοβάσαι να νιώσεις και να πεις αυτό που θες ακόμα και αν ξέρεις πως ο άλλος δεν θα το καταλάβει. Να φεύγεις όμως από εκεί που δεν σου φέρονται όπως σου αξίζει. Και κάτι ακόμη... όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για σένα το δείχνει. Όλα τ' άλλα είναι δικαιολογίες. Μην χαραμίζεις άδικα τον χρόνο σου. Ακόμα και αν τον θες τον άλλον τόσο πολύ που πονάς. Καλή συνέχεια !