De jongen die mijn hart brak..

Weet jij hoe het is om zenuwachtig te zijn in jouw buurt, hartkloppingen hebben, stotteren, meer en meer aan mezelf twijfelen, mezelf afvragen of ik wel goed genoeg ben?

Ik heb veel mensen zien lachen en ik heb veel mensen laten lachen, maar bij jou voelde het anders.
Of maakte ik het anders? Was jij eigenlijk gewoon standaard, maar gaf ik jou al die macht om mij in je bezit te nemen?

Je was niet goed voor me. Wat ik ook doe en hoe erg ik er ook omheen over probeer te praten. Je was niet goed voor me. Je deed me pijn, maar niet de soort pijn die een ‘’fuckboy’’ geeft. Jij was een lieve jongen, jij was goed het voelde zo goed, je voelde echt, maar het spijt me dat ik het zeg.. je was te passief.. je durfde niet te vechten voor ons.
Je weet niet hoe je er mee om moet gaan? Je weet anders wel heel goed hoe je me moet breken en mij pijn moet doen, maar het leek net of jij de enige soort pijn was waarvan ik niet van af wilde komen.

Ik weet nog de eerst dag dat ik je zag. Ik weet nog met wie je langs me liep en welk shirt je aan had. Ik weet alle momenten nog dat je naar me lachte en me aan keek met je mooie bruin groene ogen.

Wij hadden heel mooi kunnen zijn en dan heb ik het niet over al die sprookjes verhalen of die filmkoppels.

Wij hadden mooi kunnen zijn op onze manier en ik wil je niet beschuldigen of onder druk zetten zoals jij dat altijd zei.

Als je mij een keer liet zien dat ik zoveel voor je beteken en niet alleen zei. Ik weet dat het moeilijk voor je is, maar als ik je niet eens uit je comfortzone kan halen betekent het eigenlijk… dat ik niet belangrijk genoeg ben voor je om te vechten?
Niet belangrijk genoeg om een deel van je leven te blijven?

Ik wil je terug, maar jij kan mij geen zekerheid geven. Jij kunt jezelf niet eens zekerheid geven dus eigenlijk is het dom van mij dat ik het van je verwacht.
Wat mij het meest pijn doet is misschien wel dat ik al je woorden in mijn hoofd hoor als een ego. Dat ik nog steeds na zo lang de zelfde pijn als de eerste dag voel.
Ik voel het echt in mijn hart ik voel een steek, adem halen is moeilijk ik voel mijn ogen al tranen als ik het probeer uit te leggen.

Ik hoop dat je op een dag beseft dat ik wel echt was met je en alles deed voor jou, misschien wel meer dan dat je verdiende.

Ik hoor eigenlijk boos op je te zijn, omdat je me dit laat voelen, maar toch hoop ik op je terug komst.

Ik weet niet eens wat het nut van dit is en nu zit ik op mijn bed weer te huilen om jou..
Je bent helemaal weg het enige dat je achter je heb gelaten is je pijn en vele vraagtekens.