Her insanın yalnız doğması gibi ölümü de yalnızdır.Yalnızlık allaha mahsustur derler ya hani hiç inanmam.Ben yalnızım.Sevilmiyorum her sevdiğimde de bir kenardan izliyorum sevdiğimin başkasını sevmesini.Düşünün yazın 40 derecesinde bi arabadasınız tüm güneş size vuruyo; buz gibi su içiyosunuz camı sonuna kadar açıyosunuz, hiç bişey o sıcağı o yanma hissini yatıştıramıyo.İşte tam da böyle hissediyorum .her seferinde de birinin benimle ilgilendiğini sandığımda umutlandığım da sevilmek için paramparça kalbimin bi parçasını da alıp gidiyo birisi.Ya sonunda kalpsiz kalırsam ya çoktan kalpsiz kalmışsam? bilemiyorum. yoruldum.ne umut istiyorum ne sevgi ama kimse bana dokunmasın.demesin karsizdam senin neyin var.Özgürleştiremediğim bi ruhum var.Ölmüşümde hala hayatta kalmaya çalışıyorumuşum gibi. Tutukudan yoksun bi kalbim var .Anasını satıyım hitler bile seviliyodu be benim kime bi zararım dokundu ki? Kİme yalan söyledim, kime vurdum? Kime vurmuşsam iyi vurmuşum sanırım 19 yıldır bi peşimi bırkmadı çünkü := )