Αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο για την πλατωνική αγάπη που προφανώς όλοι έχετε ακουστά.Δεν είμαι κάποια ειδικός αυτό που ξέρω όμως είναι ότι η πλατωνική αγάπη κατατάσεται στο είδος αγάπης ίσως εμμονής με ένα άτομο το οποίο δεν έχεις αλλά θέλεις απελπισμένα στην ζωή σου.Καποιοι σε θεωρούν τρελή που τρέφεις ελπίδες για κάποιον που δεν έχεις αλλάξει ούτε μια κουβέντα.Μόνο που αυτοί δεν καταλαβαίνουν.Δεν καταλαβαίνουν πως είναι να θες τόσο πολύ να γνωρίσεις κάποιον,να μάθεις τα ενδιαφέροντα του τις σκεψεις του τα πάντα σχετικα με αυτόν να γίνεις μέρος της ζωής του.Δεν σε προσελκύει μόνο η εξωτερική εμφανιση.Εντάξει ας το παραδεχτούμε παίζει και αυτή τον ρόλο της αλλά εδώ υπερισχύει η περίεργεια και το μυστήριο που περυτριγυρίζει το άτομο που θες.Ίσως το βλέμμα του, ίσως το χαμόγελο του ποιος ξέρει...Μόνο και μόνο οι σκέψεις των δυο σας να είστε μαζί σε κάνει να κολλάς ακόμα περισσότερο μέχρι αυτός να γίνει ένα ακόμα απωθημένο στην ψυχή σου.

Αυτο που θα πω εχει καταντησει κλισέ και γραφικό αλλά θα το πω: Τι κρίμα να αγαπάς κάποιον τόσο πολύ και να μην το μάθει ποτέ ...Πραγματικά όμως θα ήθελα τόσο πολύ να του εκφράσω τα συναισθήματα μου,να του πω πως νιώθω για αυτόν,πως βρίσκεται πίσω από κάθε τραγούδι που ακούω και πως τον σκέφτομαι συνέχεια...Καλά αν το έκανα αυτό μάλλον θα με έκανε μπλοκ σε όλα τα social media..Αλλο πάλι και αυτό.έχω βαρεθεί αυτά του τύπου''Μου πάτησε λαικ με θελει.Αχ δεν μου πατησε λαικ δεν του αρέσω!''.Ρε φίλε παράτα το ινσταγκραμ, το φεισμπουκ και αν θες κάτι από μένα έλα πιάσε με από κοντά,κάνε μου καντάδα ,γράψε μου ένα γραμμα,ζωγράφισε ενα γκραφιτι έξω από το σπίτι μου(προφανως είμαι συναισθηματικά φορτισμένη γιατί αυτά που γράφω ειναι περισσοτερα ουτοπικα)

-Ελπιζω να ταυτιστηκατε εν μερει και ας ειναι ένα πολυ προχειρο αρθρο απλα ήθελα να το γραψω