Güven benim için zor bir kelime. İnanmak benim gibi saf ve salak biri için çok zor. Dünya tahmin ettiğimizden çok iğrenç eskiden neler vardı dedelerimizin dedeleri ne hayatlar gördü bilmiyorum ama şuan içinde bulunduğumuz hayat eskilere kıyasla belki de en beteridir.

Acıma yok.

Mutluluk nadir.

Gülümsemeler hepsi sahte.

İnsanlar sahne olmadan tam karşınızda rol yapıyor. Gerçek değiller. Sadece inanacak, onlara güvenini kullanmalarına izin verecek kurban olması yetiyor. O zaman oynadıkları oyun kusursuz oluyor. Ayakta alkışlanacak harika bir performans…
İyi insanlar çok aptallar;

Dünyayı göremiyorlar, kötüleri sezemiyor, olumlu olarak yaklaşıyor, kötülük büyük olsa da iyiliği arıyorlar… Çünkü aptallar. İyi olmak zor, kötü olmak… kolaylığı hakkında uzun uzun konuşmaya gerek bile yok.
Küçük çocukların korktuğu canavarlar; kocaman, beş kolu, dört gözü, siyah bir rengi olan hayal ürünleri değiller. Canavarlar var. Korkmamız gerek tek canavar insanlar. Özellikle size yakın olan insanlar hepsi birer yaratık. Acımasızlar, sahtekârlar, körler… Onlar normal bir insanın sahip olduğu özelliklerden yoksunlar. Kendinizi korumanın yolunu bulmanız gerekiyor yoksa tiyatroda arkada duran ağaç gibi dikilir öylece oyunu izlersiniz.